ਬ੍ਰੇਕਅੱਪ ਦਾ ਗੀਤ — ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬੀਤ ਰਹੀ ਹੈ ਉਸ ਬਾਰੇ

ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟੁੱਟੇ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਬਿਰਹਾ ਦੀਆਂ ਹੇਕਾਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੱਲਦਾ ਦਰਦ ਭਰਿਆ ਗੀਤ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਗੀਤ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਹੱਸ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਇੱਕ ਕਦਮ ਹੋਰ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਲਿਖਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੁਣਨਾ ਉਲਝੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਦਿਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਗੀਤ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਓਨਾ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਚੁਣੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੋ: ਅਜੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਬੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

• ਉਦਾਸ ਗੀਤ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੌਲੀ ਸੂਫ਼ੀ ਰੰਗ ਜਾਂ ਪਿਆਨੋ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਭਰਿਆ ਗੀਤ, ਜਦੋਂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਕਹਿਣ ਦਿਓ।
• ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਗੀਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਤਕੜੀ ਬੀਟ ਵਾਲਾ ਹਿੱਪ-ਹੌਪ ਜਾਂ ਰੌਕ, ਜਦੋਂ ਰੋਣਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਗੀਤ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਰੱਖੋ, ਕੌੜੇ ਬੋਲਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।
• ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਗੀਤ। ਢੋਲ ਵਾਲਾ ਖ਼ੁਸ਼ਮਿਜ਼ਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਪੌਪ, ਉਸ ਸਵੇਰ ਲਈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠ ਕੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ।

ਹਰ ਦੌਰ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਤੀਜਾ ਗੀਤ ਹੀ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਬਣਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਪੋਸਟ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਸਟੇਟਸ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗੇਗਾ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗੱਲ ਛੇਤੀ ਫੈਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੋ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰਨ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਗੀਤ ਭੇਜਣਾ ਘੱਟ ਹੀ ਸੋਚੇ ਮੁਤਾਬਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣਾ, ਘਰ ਮੁੜਦਿਆਂ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਯਾਦ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ ਹੋ — ਇਹ ਅਕਸਰ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।