Her özel güne bir şarkı

Pastanın başında herkes aynı “İyi ki doğdun”u söyler. Bu kez şarkı onun adıyla, onun yılıyla, onun hikâyesiyle çalsın.

Efsanevi park etme becerisi, “ben iyiyim” diye dinlediği damar şarkılar, hiç gitmediği spor salonu üyeliği — hepsi ciddi bir yüzle, ritim üstünde söyleniyor.

Tanıştığınız akşam, eşyası eksik ilk ev, yolda kalan o tatil — birlikte geçen yılların tek bir şarkıda, gerçek bir sesle.

Dünyada başka hiçbir çiftin dans etmediği bir ilk dans ya da gelin ile damadın her yıl dönümünde açacağı bir hediye: isimleri, hikâyeleri, gerçek bir ses.

Kıtalarda hikâyen, son nakaratta soru: sen yüzüğü çıkarırken “benimle evlenir misin”e doğru yükselen bir şarkı.

Onu hatırlatan bir şarkı değil, onu anlatan bir şarkı: adı, gülüşü, bir türlü yüksek sesle söyleyemediğin o cümle.

Erken dersler, kantinde içilen çaylar, sınav stresi ve sonunda havaya atılan kep — hepsi onun adının geçtiği tek bir şarkıda.

Bebeğin adı, geldiği gün ve herkesin dilinden düşmeyen o ilk ayrıntılar — ailenin yıllarca saklayacağı bir hoş geldin şarkısında.

Adı, sarılıp uyuduğu tavşanı ve her gece kapıda söylediğin o söz — her akşam aynı anda çalan ve sonunda “uyku vakti” demek olan yavaş, yumuşak bir ninni.

Otuz yıllık sabah servisleri, efsane toplantılar ve kimsenin dokunamadığı o ince belli bardak — son iş gününde ona şarkı olarak geri dönüyor.

Mesajla yazılan “özür dilerim” yetmediğinde: adını anan, olanı kabul eden ve onun senin için neden önemli olduğunu söyleyen bir şarkı.

Öğretmen, komşu, antrenör ya da tam zamanında yetişen o dost için — ne yaptığını ve neyi değiştirdiğini söyleyen bir teşekkür şarkısı.

Hastanede yatan, evde toparlanan ya da yataktan çıkamayan biri için: adıyla, “aklımız sende, döndüğünde buradayız” diyen yumuşak bir şarkı.

Yurt dışına taşınan arkadaş, askere giden kardeş, başka şehirde üniversiteye başlayan sınıf arkadaşı için: adıyla, ortak mekânlarınızla ve “yine görüşeceğiz” diyen bir nakaratla.

Adını, gülüşünü ve onu sevenlerin bildiği küçük şeyleri saklayan bir şarkı — bir anma akşamında, ölüm yıl dönümünde ya da duymaya ihtiyaç duyduğunda yalnız başına dinlemek için.

Yurt odalarını, ayrılıkları ve felaketle biten bir kamp tatilini atlatmış ekip için: bütün isimlerin geçtiği, yalnızca senin anlatabileceğin bir şarkı.

Kedinin sabah beşteki alarmı, köpeğinin çılgın koşturmaları, evi yöneten tavşan — yıllarca ona söyleyeceğin bir şarkıya dönüşsün.

Başkalarının acısından oluşan bir çalma listesi değil: senin hikâyen, senin hislerin; ağlayabileceğin, avaz avaz eşlik edebileceğin ya da sonunda yola devam edeceğin bir şarkı.

Nakaratta onun adı, kıtalarda yalnızca ailenizin hatırladığı şeyler — tanıdığı herkese dinleteceği, gerçek vokalle söylenmiş bir doğum günü hediyesi.

“Bir şey istemem, siz gelin yeter” diyen adama: berbat esprileri, direksiyondaki sabrı ve hiç övünmediği her şey üzerine bir şarkı.

Onun doğum günü için ikinizin hikâyesi bir aşk şarkısında: nasıl tanıştınız, birlikte ne kurdunuz ve onda hâlâ fark ettiğin küçük şeyler — nakaratta onun adıyla.

“Hediyeye gerek yok” diyor. Yine de bir şarkı ver: şüpheli dans figürleri, herkesi kollaması ve bugün sorsalar yine neden “evet” diyeceğin üzerine.

Bir buket çiçek daha değil: onun adını, ilk buluşmanızı ve sadece ikinizin güldüğü şakaları anlatan, nakaratında adı geçen bir şarkı.

Bir cüzdan ya da parfüm yerine onu güldürecek ve biraz da utandıracak bir şarkı: adı nakaratta, senin hikâyen kıtalarda.

Yıllardır her şeyini bilen o kişiye, sadece senin anlayacağın şakalarla dolu, adını bağıra bağıra söyleyen bir şarkı.

Aynı odada büyüdüğün, kazaklarını “ödünç” alan, annene seni hiç ele vermeyen kişiye: adının geçtiği, sizi anlatan bir şarkı.

Mahallede birlikte koşturduğunuz, okeyde hâlâ hile yapan, ama zor günde ilk gelen kişiye: adının geçtiği, gururla biten bir şarkı.

Mutfağından börek kokusu eksik olmayan, her torununa ayrı bir dua eden kadına: adıyla, hikâyeleriyle ve torunlarının sesiyle bir şarkı.

Kahvede tavlada yenilmeyen, cebinden lokum eksik olmayan, aynı hikâyeyi her seferinde biraz daha büyüten dedeye: kendi gençliğinin havasında bir şarkı.

Partide bütün çocukların bir ağızdan bağıracağı, onun adını, en sevdiği oyunu ve arkadaşlarını anlatan bir doğum günü şarkısı.

Bebekken sadece babasının ıslığıyla uyuyan, şimdi odasında dans eden kızına: adını, hayallerini ve senin gururunu anlatan bir şarkı.

Telefonu her açtığında “Yemek yedin mi?” diye soran kadına bu kez sen bir şey söyle: adıyla, emeğiyle, senin anılarınla dolu bir şarkı.

Babalar uzun konuşmaları sevmez, “Tamam tamam, abartma” deyip geçer. Ama adının geçtiği bir şarkıyı arabada tek başına, sesini sonuna kadar açıp dinler.

Herhangi bir çiftin değil, ikinizin şarkısı: tanıştığınız akşam, birlikte kurduğunuz ev ve fark ettiğini bilmediği o küçük şeyler.

Erkeklere pek şarkı yazılmaz. Ona bir tane yaz: adı, seni nasıl güldürdüğü, ihtiyaç duyduğun her an yanında oluşu — gerçek vokallerle.

Altıncı ayınız, aynı evdeki ilk geceniz, iş görüşmesini geçtiği hafta ya da hiçbir sebep: tebrik kartı gibi değil, ilişkiniz gibi kokan bir şarkı.

Yıl dönümünüz, askere gitmeden önceki akşam, zor bir hafta ya da sıradan bir salı — yalnızca senin görebildiğin o adam için bir şarkıya hepsi yeter.

Düğününde, şehirden taşındığı gün, ayrılığının ardından ya da tanışma yıl dönümünüzde — bütün dönemlerini görmüş o tek kişi için bir şarkı.

Kına gecesi, ilk bebeği, başka bir şehre taşınması — ya da ona ne ifade ettiğini hiç söylemediğini fark ettiğin o akşam.

Kardeşler birbirine pek bir şey söylemez; omuza bir şaplak, bir “helal olsun” o kadar. Bu sefer bir şarkı söylesin: askere giderken, evlenirken, baba olurken.

Onun anlattıkları, her telefonda tekrarladığı sözler ve hep ertelediğin ziyaretler; adıyla bir şarkıya dönüşüp ona geri söyleniyor.

Sana fidan dikmeyi, tamir etmeyi ve sabretmeyi öğreten adamın ömrü bir şarkıyı hak ediyor: nereden başladığı, neler kurduğu, sana neler bıraktığı.

Gece lambasız uyuyamayan oğlandan bavulunu kapıya koyan delikanlıya — oğluna baştan beri ne kadar gurur duyduğunu anlatan bir şarkı.

Adıyla, senden bir şarkı: kına gecesinde mumlar yanarken, kep havaya atıldığında ya da ona inandığını duymaya ihtiyaç duyduğu bir hafta.

Akvaryumdaki balık, kitap köşesi, çocukların akşam yemeğinde taklit ettiği o söz — ancak kendi sınıfının yazabileceği bir öğretmen şarkısı.

Yazıcıyı düzelten arkadaşa, geç saate kadar kalan yöneticiye, sonunda projeyi teslim eden ekibe — adıyla ve herkesin bildiği ofis efsaneleriyle bir şarkı.

Taşınmalar, yeni işler, aramıza katılan bebek, hep yanımızda olan dostlar — on iki ay tek bir şarkıda, geri sayım sıfıra indiğinde çalmaya hazır.

Güller birkaç günde solar, çikolata ertesi gün biter. Adının, ilk buluşmanızın ve iç şakalarınızın geçtiği bir şarkı ise martta da çalmaya devam eder.

Sabah kahvaltısı, okulda yapılmış yamuk bir kart, bir demet çiçek — ve bu yıl da onun adının nakaratta geçtiği bir şarkı.

Bu yıl gömlek, kravat ya da tıraş seti yerine nakaratında onun adı, kıtalarında ikinizin hikâyesi olan bir şarkı.

Öğretmeninin adı, sevdirdiği ders, bütün sınıfın ezbere bildiği o cümle — 24 Kasım'da sınıfça hediye edilecek bir şarkıda.

Adı nakaratta, en iyi arkadaşı kıtada, dinozor merakı her yerde — bütün gün onun olan bir bayrama zıp zıp bir şarkı.

Bir aylık oruçtan sonra bayram sabahı: yeni kıyafetler, bayram namazı, öpülen eller, ilk tatlı lokma. Aile büyüklerine, adlarının geçtiği sakin bir şarkıyla “bayramınız mübarek olsun” de.